Co bym zrobiła inaczej, gdybym zaczynała od zera.

Czasem wyobrażam sobie, że wciskam przycisk „reset”. 
Żadnych znajomości, żadnych doświadczeń, żadnych „już wiem”. 
Tylko ja — trochę starsza, może odrobinę mądrzejsza — i czysta karta.
I wiesz co? 
Wcale nie zaczęłabym szybciej. 
Zaczęłabym… spokojniej.
Nie spieszyłabym się tak bardzo.

Kiedy zaczynamy coś od zera, wydaje nam się, że musimy nadrobić czas. 

Że inni są już daleko, a my dopiero zakładamy buty. 

Dziś wiem, że ten wyścig jest trochę iluzją. 

Każdy ma swoją trasę, swoje tempo i swoje przystanki.
Zamiast więc pędzić — uczyłabym się uważniej. 

Słuchała siebie częściej niż cudzych oczekiwań.
Mniej porównań, więcej działania.
Gdybym zaczynała jeszcze raz, szybciej zrozumiałabym jedną rzecz: porównywanie się to najkrótsza droga do zniechęcenia.
Zamiast scrollować i myśleć „oni już są tam, gdzie ja chcę być”, zrobiłabym jedną małą rzecz w swoją stronę. 

Nawet niedoskonałą. 

Nawet niepewną.

Bo ruch — nawet drobny — zawsze wygrywa z analizą bez końca.
Pozwoliłabym sobie na błędy (wcześniej).
Kiedyś traktowałam błędy jak dowód, że się nie nadaję. 

Dziś widzę w nich… instrukcję obsługi życia.
Gdybym zaczynała od zera, szybciej zaakceptowałabym, że potknięcia są częścią drogi, nie jej końcem. 

I że czasem najwięcej uczymy się właśnie wtedy, gdy coś nie wychodzi.
Nie czekałabym na „idealny moment”
Bo on nie istnieje.
Zawsze będzie coś: brak czasu, brak pieniędzy, brak pewności. 

Gdybym mogła coś zmienić, zaczęłabym wcześniej — nie dlatego, że byłabym gotowa, tylko dlatego, że gotowość przychodzi w trakcie.
Dbałabym o siebie tak samo, jak o cele.
To chyba najważniejsze.
Łatwo jest wpaść w tryb „jeszcze trochę, jeszcze więcej, jeszcze szybciej”. 

Tylko że bez energii, spokoju i zdrowia żadna meta nie smakuje dobrze.
Gdybym zaczynała od zera, pilnowałabym równowagi. 

Nie idealnej — prawdziwej. 

Takiej, w której jest miejsce na odpoczynek, śmiech i nic nie robienie.

I wiesz co?
Mimo wszystko… nie zmieniłabym wszystkiego.
Bo każda pomyłka, każda decyzja „nie tak”, każde zawahanie — doprowadziły mnie tutaj. 

A „tutaj” jest dokładnie tam, gdzie mogę zacząć kolejny raz.
Może nie od zera.
Ale od siebie.

Trzymajcie się ciepło.

Buziaki =*